Sat 22 Nov - 17:50 نگاهی به یک فریضه مهجور

واجب همگانی

هر چند سال یک جانباز یا شهید در این راه تقدیم اسلام می شود و به همین مناسبت تا مدتی هیاهویی در جامعه می پیچد و کاری که ستاد احیای امر به معروف سالهاست در حال انجام نا موفق آن است، خون این شهیدان یک تنه انجام می دهد.

تا نام امر به معروف و نهی از منکر به میان می آید، غالب افراد بلافاصله به دو دسته تقسیم می شوند. عده ای به یاد وضعیت اسف بار معضلات فرهنگی و فساد اخلاقی در کف خیابان ها می افتند از میان همه علل و ریشه ها، مبارزه با بدحجابی را انتخاب می نمایند و به تبع گروه اول؛ دسته دوم کسانی هستند که در رسانه های هم گرایششان فریاد وا آزادی و وا حقوق بشر سر می دهند و از فضولی دسته اول در حریم شخصی خود می نالند.

اما حقیقتی هست که مدت هاست جامعه مذهبی و دغدغه مند از آن غافل است  و آن وسعت میدان امر به معروف و نهی از منکر از خانواده تا سطوح بالای حکومتی است. هر یک از افراد جامعه اسلامی می تواند و حتی وظیفه دارد نسبت به کلیه امور جامعه اسلامی حساس بوده و درباره کاستی ها و کژ روی ها واکنش نشان داده و موضع حق اتخاذ نماید.

اتفاقا یکی از نقاط قوت طرح جدیدی که در مجلس شورای اسلامی با عنوان امر به معروف و نهی از منکر در دست بررسی و تصویب می باشد، ایجاد یک ساز و کار رسمی برای ورود آحاد جامعه به ساحت ادای فریضه امر به معروف و نهی از منکر به صورت تخصصی و سازمان یافته است. بنا به گفته منابع آگاه، ظرفیت هایی در این طرح در نظر گرفته شده است تا مردم بتوانند نسبت به منکرات مسئولان، مدیران و وزیران و نمایندگان و هرکسی که در هر سمتی مرتکب جرمی بشود، اعلام جرم نمایند.

شاید بدحجابی به عنوان یک منکر در جامعه نمود بیشتری داشته باشد و البته باید برای آن چاره ای از جنس فرهنگ و آموزش اندیشید، اما هستند منکراتی نظیر تبعیض، اختلاف طبقاتی، دروغ و تهمت، غیبت، دزدی، رانت خواری و استفاده از موقعیت و مسئولیت شغلی، آقا زادگی، بی تدبیری در اداره امور و ... که در سایه هجمه های نا آگاهان و مغرضان به امر به معروف و نهی از منکر، تحت الشعاع مسائل پیش پا افتاده تری می شود و مصالح همگانی جامعه را به پای سوء تفاهم ها و غرض ورزی های حزبی و جناحی قربانی می سازد.

شاید امروز یکی از اصلی ترین وظایف تشکل های مذهبی و حتی هیات ها، آموزش افراد امین و دلسوز جهت ورود به عرصه امر به معروف و نهی از منکر در همان معنای وسیع فوق الذکر و به صورت سازمان یافته و تخصصی و با هدف اصلاح جامعه و تحقق عدالت اجتماعی است، که بلاشک مایه قرابت بیشتر با سیره و روش حضرت اباعبدالله الحسین علیه السلام می باشد.